Ehl-i Beyt Günlüğü

Ebu Besir şöyle diyor:

İmam Sâdık (a.s)’ın huzurunda olduğum bir sırada bir adam İmam (a.s)’ın huzuruna gelerek şöyle dedi: “Babam, anam sana feda olsun! Bizim, cariyeleri şarkı söyleyen bir komşumuz vardır. Bazen helaya gittiğimde onların seslerini duymak için normalden fazla oturuyorum.”

İmam (a.s), “Bir daha bu işi yapma; fazla oturarak onların seslerini duymaktan sakın” buyurdular.

O adam, “Allah’a and olsun ki, sırf onların seslerini duymak için oraya gitmiyorum. Oraya gittiğimde ister istemez kulaklarımla o sesi duyuyorum” dedi.

İmam (a.s), “Acaba Allah Teâlâ’nın, ‘Kulak, göz ve kalp hepsi sorumludurlar’ (İsra, 36) diye buyurduğunu duymamış mısın?” dedi.

Adam bu ayeti duyunca şöyle dedi: “Evet, Allah’a and olsun ki, buyurduğunuz gibidir. Sanki bu ayeti Kur’ân’dan, Arap ve Acem hiç kimseden duymamıştım. İnşaallah bu işi bir daha tekrarlamayacağım; Allah–u Teâlâ’dan beni affetmesini diliyorum.”

İmam Sâdık (a.s) o adamın bu sözlerini duyunca şöyle buyurdular: “Kalk gusül et ve bu işinden dolayı namaz kıl! Çünkü büyük bir işe (günaha) alışmışsın. Bu hal üzere ölmüş olursan, en kötü halde ölmüşsün. O halde Allah’a yalvararak ve O’nu överek yapmış olduğun kötü işlerden dolayı tevbe et. Zira Allah–u Teala kötü işleri sevmez; o kötü işleri kötü insanlara bırak. Zira her işin kendine göre bir ehli vardır.” (Bihar, c.6, s.34).

İmam Mehdi (a.s)’ın dördüncü naibi (vekili) olan Ali bin Muhammed–i Semeri, hicretin 329. yılında dünyadan göçtü ve onun ölümüyle de Gaybet–i Kübra başlamış oldu. O vefat etmeden önce İmam Mehdi (a.s) ona şöyle bir mektup yazdı: “Ey Ali bin Muhammed–i Semeri! Allah Teâlâ senin ölüm musibetinden dolayı kardeşlerine büyük mükafat versin. Sen altı gün sonra dünyadan göçeceksin. O halde işlerini toparla ve vefatından sonra kendin için yerinde oturacak bir vasi tayin etme. Şüphesiz artık Gaybet–i Kübra zamanı ulaşmıştır. Allah Teâlâ izin vermedikçe zuhur gerçekleşmeyecektir; bu da uzun bir zaman geçtikten, kalpler katılaştıktan ve yeryüzü zulümle dolduktan sonra olacaktır. Bir zaman gelecek ki, bazıları beni gördüklerini iddia edecekler. Bilin ki, her kim Süfyani’nin hurucundan (ortaya çıkışından) ve gök sesinden önce böyle bir iddiada bulunursa, yalancı ve iftiracıdır. Güç ve kudret ancak yüce Allah’tandır.” (Bihar, c.51, s.361).

Ali bin Muhammed Semeri, vefatından altı gün önce mektubu göstermiş ve altı günden sonra dünyadan göçmüştür. Artık o zamandan sonra Gaybet–i Kübra (büyük gizlik) başlamıştır.

(Kilis Postası Haber Merkezi)