Bir zamanlar, büyük ve güçlü bir ülkeyi yöneten kralın dört eşi varmış.Kral en çok dördüncü eşini severmiş. Bir dediğini iki etmez, her şeyin en güzelini ve en iyisini ona verirmiş.
Kral üçüncü eşini de çok severmiş. Bu güzelliğin bir gün kendisini terk edebileceğinden korktuğu için onu çok kıskanır, üzerine titrermiş.
İkinci eşini de çok severmiş kral. Kendisine karşı her zaman iyi ve sabırlı davranan eşi kralın ne zaman bir derdi olsa daima onun yanında bulunur, sorunun çözümünde ona destek verirmiş.
Kraliçe olan birinci eşiymiş kralın. Onu karşılık beklemeden en çok seven, sağlığına ve hükümranlığına en büyük katkıyı sağlayan bu eşi olmasına rağmen kral birinci eşini hiç sevmezmiş ve onunla hiç ilgilenmezmiş.
Bir gün kral ölümcül bir hastalığa yakalanmış. Yakında öleceğini anlamış ve öldükten sonra yapayanlız kalmaktan çok korktuğu için, eşlerinden hangisinin ölüm yanlızlığını kendisi ile paylaşmak isteyebileceğini öğrenmek istemiş.
En çok sevdiği dördüncü eşine ölüm yolculuğunda kendine eşlik etmek ister mi diye sorduğunda aldığı yanıt kalbine bıçak gibi saplanan kısa ve net "mümkün değil" olmuş.
"Hayatım boyunca seni sevdim. Sen benimle birlikte ölmeyi kabul eder misin?" sorusuna üçüncü eşi de "Hayır, hayat çok güzel. Sen ölümce ben yeniden evleneceğim." diye yanıt vermiş. Kral bir kez daha yıkılmış.
"Her sorunumda her zaman yanımda olan, bana yardım eden sendin. Bu sorunumda bana yardımcı olur musun?" talebine karşı ikinci eşinden"Bu sorunun için hiçbir şey yapamam. Olsa olsa sana mezarına kadar eşlik eder, güzel bir cenaze töreni yaptırır ve yasını tutarım." karşılığını almış.
Büyük bir hayal kırıklığı yaşamakta olan kral birinci eşinin sesi ile irkilmiş: "Nereye gidersen git seninle olurum, seni takip ederim."
"Ahhhh!" diye inlemiş kral. "Keşke bir şansım daha olsaydı..."
Yaşamda hepimiz dört eşliyiz aslında...
Dördüncü eşimiz vücudumuz. Onun güzel görünmesi için ne kadar zaman, kaynak ve çaba harcarsak harcayalım öldüğümüzde bizi terk edecektir.
Üçüncü eşimiz sahip olduğumuz servetimiz ve statümüzdür. Ölür ölmez başkalarına yar olacaklardır.
İkinci eşimiz ailemiz ve dostlarımızdır. Tüm sorunlarımızı paylaştığımız bu kişilerin en son yapabilecekleri şey, bu dünyadan gözleri yaşlı bizi uğurlamak olacaktır.
Birinci eşimiz ise ruhumuzdur. Nereye gidersek gidelim hep bizimle gelir...
Unutmayın;
Yediklerimiz değil, hazmettiklerimiz bizi güçlü yapar.
Kazandıklarımız değil, biriktirdiklerimiz bizi zengin yapar.
Okuduklarımız değil, hatırladıklarımız bizi bilgili yapar.
Başkalarına verdiğimiz öğütler değil, bizzat uyguladıklarımız bizi insan yapar.
