Havalar güzelleşmeye başladı Kiliste. Çocukluk günlerimizde, ailemizle ve akrabalarımızla birlikte Akpınarda, içeri bahçede, Kurukasteldeki üzüm bağımızda güzel piknikler yapardık.
Bizim bu zamanın çocukları gibi salıncaklarımız, rengarek oyun alanlarımız yoktu. Yaz gelip pikniğe gidildiğinde, büyüklerimizden ilk isteğimiz salıncak olurdu. Onlarda bizi kırmaz, yanlarında getirdikleri kalın kendiri bir ceviz ağacının dalından aşırır bize salıncak yaparlardı. Tabii salıncağa oturmak için de annelerimizin, ninelerimizin süslü yastıklarını kullanırdık.
Büyük bir zevkti bizim için. Kiliste pikniğe gidilince birkaç aile birlikte giderdi. Çocuklar, kurulan salıncağa binmek için can atardı. Her ne kadar kalın kendirler canımızı acıtsa da, yine dakikalarca salıncakta sallanmaktan vazgeçmezdik.
Kiliste bahçelerin bulunduğu içeri bahçe denilen yerleri çok severdik. Çünkü kurulan salıncaklarımız hep küçük dere kenarlarında olurdu. Ve suların üstünde uçuyormuş gibi olurduk.
O zamanları hatırlayıp da özlememek mümkün değil. Kilis her şeyiyle bir başka güzel görünürdü gözümüze. Şimdi de güzel ama, biz çocuk değiliz!
Yazan: Fuat CAN
E-mail: [email protected]
