Toplum bireylerden oluşur. Bir çocuğun maddi manevi pek çok
ihtiyacı vardır. Ama günümüzde biz anne babalar çocuklarımızı iyi okul ve
dershanelere göndermekle, her istediklerini satın almakla üzerimize düşenleri yerine
getirdiğimizi zannediyoruz.
Ne yazık ki; çocuğun her maddi isteğini yerine getirmek gelişimi
için yeterli olmayacak belki de zarar verecektir. Unutmayalım ki; ebeveynin her
türlü davranışı, sözü çocuğun geleceğini etkiler. Kişiliğin oluşumu, bir binanın,
bir inşaatın oluşumu gibidir. Çocuk doğduğu günden beri
hatta anne karnında iken bile duyduğu gördüğü duyguları, görüntüleri, sesleri,
mimikleri, her şeyi kaydeder. Sonra bunlar demir olur, çimento olur, kum olur,
çakıl olur, boya olur, badana olur ve bina oluşur. Dolayısıyla binayı oluşturan
malzemeler ne kadar kaliteli ise sonuç o kadar güzel olacaktır.
Günümüzde çok karşılaştığımız fibromiyalji ( yaygın kas ağrıları yaşayanlar) ve Hipokondriyazis (hastalık hastası )
hastaları var. İrdelediğimizde kimdir bunlar; hemen herhangi bir stresle, zor
durumla karşılaştıklarında oram buram
ağrıyor diyen insanlar. Karın ağrısı,
boğaz düğümlenmesi, nefes alamama, kalp çarpıntısı bu kişilerde en çok
görülen şikayetlerdir. Ama doktor doktor dolaşırlar; bu şikayetlere çözüm
bulamazlar. Ama bu şikayetleri gerçekten yaşarlar.
Bakınız şimdi ebeveynlerin günlük hayatta çok fazla kullandığı
bir kaç kelime öbeğine dikkat çekmek istiyorum. Nedir bunlar?
Boğazım düğümlendi
Karnıma hançer
saplandı
Karnımı ağrıttın
Göğsüm sıkıştı
Ömrümü çürütttün
Beni kanser ettin
Beni verem ettin
Kalbimi kırdın
Ortak noktaları görebildik mi?
Bizim artık dilimize yerleşmiş, çok kullandığımız organ ve vücut bölümlerinin isimlerini içeren bu ifadeler; sonraki yıllarda, büyüyen çocukta ilk sıkıntıya düştüğünde, ilk stres yaşadığında yaşadığı veya yaşadığını zannettiği problemlerle ortak.
Çocuklara bu cümleler hep geçiyor, bilinç altlarında birikiyor.
Ve sonra yıllar sonra hemen strese giren kişinin hemen göğsü sıkışıyor, kalp çarpıntısı oluyor.
Sınav öncesi çocuğumuzun karnını ağrıtan, boğazını düğümleyen o daha çocukken onun yanında kullandığımız sözler.
Ona bu davranışları ilkleriyle biz kendimiz tanıştırdık da haberimiz bile olmadı...
Bakınız, doğuştan zannedilen davranışların, insana daha küçük yaşlarda en yakınları tarafından bilinçsizce nasıl aşılandığını görüyor musunuz!
“Adamın biri eşkıyalıkta nam salmış, bir âlem onun elinden bizar olmuş, neticede suçları bayağı çoğalmış ve bir gün yakalanarak idamına karar verilmiş. Tabii, darağacı kurulur ve eşkıyaya son arzusu sorulur, adam da ‘Bana annemi getirin ona bir çift sözüm olacak’ demiş. Eşkıyanın annesi getirilmiş, adam annesine yaklaşmasını ve dilini uzatmasını söylemiş. Kadıncağız da, olacaklardan habersizce dilini uzatmış. Tam o esnada eşkıya, birden uzanarak annesinin dilini ısırarak kopartmış. Sonra da, ‘Benim bu hâle gelmemin sebebi annemdir’ demiş ve şöyle açıklamış, ‘Ben küçücük bir çocukken komşumuzun kümesinden bir yumurta çalmıştım. Eve getirdiğimde annem bana yaptığım işin mahiyetini anlatmadı, aksine beni teşvik etti. İlk yumurtadan sonra diğer yumurtalar, sonra tavuklar sonra başka başka şeyler derken, ben; çalan çırpan, alan, vuran bir adam oldum çıktım. Neticede de darağacını boyladım. İşte onun için annemin dilini kopardım’ demiş...”1
Bakınız şimdi de veli bir zatın hayatından örnek anlatacağım.
"Bu veli zatın bir oğlu var. O zaman
henüz İstanbul'a çeşmeler yapılmadığı için evlere hayvan sırtında su taşıyan
sakalar var. Kırba dediğimiz eti yenen hayvanın derisinden tabaklanarak elde
edilen tulumlar içerisinde su taşıyorlar. Bu zatın çocuğu da yolda gördüğü
sakaların kırbalarını iğne ile deliyor ve akan suları ağzını dayayıp içiyor. Uzun
süre bu durumu sevilen bir kişi olduğu için kimse çocuğun babasına söyleyemiyor.
Sakalardan (Sucu) bir tanesi artık dayanamayıp
durumu çocuğun babasına açıyor.
Oğlunun böyle çirkin bir iş yaptığını öğrenen veli
zat çok üzülüyor. Kırbası delinen ne kadar saka varsa hepsini çağırıp
zararlarını ödüyor ve gönüllerini alıyor.
'Bir daha olmaz inşallah, suç çocukta değil,
mutlaka bizdedir. Ya anası bir hata işledi yahut bende bir kabahat var' diyerek sucuları gönderdikten sonra, hanımını
çağırıp meseleyi anlatır:
'Hanım kabahat ya
sende ya bende… iyi düşün çocuğa hamile iken veya emzikli iken haram bir şey
yedin mi?' diye sorar.
Hanım efendi gayr-i
meşru hiçbir şeyi yemediğini yalnız, çocuğa hamile iken komşunun bahçesindeki
nardan canı çektiğini ve iğne ile delerek bir damla emdiğini söyleyince, Veli
zat sevinir.
'Elhamdülillah hastalık
teşhis edildi'
diyerek gidip
komşudan helallık diler.
Ve bu mesele
hallolduktan sonra hakikaten ondan sonra çocuk, değil elindeki iğne ile
sucuların kırbasını delmek, dönüp onlara bakmaz bile"2
Dinimizin çocuk eğitimine bakışı işte böyle.
Ne ekersen onu biçersin...
Yrd. Doç Dr. Ali Bestami Kepekçi 07.03.2017
e-posta: [email protected]
Kaynakça:
1: Yönümü
Arıyorum Uğur Kepekçi / Felhan Yayınları Sayfa:36-37
2: Büyük Dini Hikayeler, Osmanlı Yayınevi
