Özellikle gelin adayının genç kızlığından beri el emeği, göz nuru yaptığı işler bu serginin en önemli bölümünü oluşturur. Kimi gelinler yanlız kendi yaptıkları işlerin yanına parayla bşkasından aldıklarını da ekler. Son zamanlarda bu iş varsıllık gösterisi oldu.
Düğünden bir iki gün önce oğlan evinden birkaç kişi kız evine giderek gelecek eşyayı alırlar. Eskiden bu iş davul zurna ile bir eğlence yapılarak olurdu. Çeyiz alayı oğlan evinde toplanır. Çeyiz getirmek için kaç at gerekirse onlar süslenir, hazırlanır. Alay kız evine hareket eder.
Oğlan evine sabahtan beri devam eden davul zurna ile -varsa- diğer çalgıcılar da alaya katılarak kızın evine giderler. Bu arada Kilis'te her türlü düğünün simgeleşmiş "yoh yohları, zılgıtları" eşliğinde şarkılar, türküler, manilerle kız evinde bir küçük eğlence düzenlenir. Kız evi konuklarına kolonya, şeker, kahve sunarak "hoş geldiniz" der. Büyükler böyle ağırlanırken gençler daha önceden hazırlanmış olan sandık, sepet, bohça ne varsa hayvanlara yüklenmek üzere dışarıya taşırlar. Bu arada ayrıca gözlerine kestirdikleri, gitmeyecek olan eşyadan da ev sahibine göstermeden alabiliklerini alırlar. Gelenek gereği bu iş hırsızlık ya da çalma sayılmaz. Nasıl olsa kızlarının evine gidiyor. Çok gerekli bir nesne ise sonra kzılarından geri alırlar. Gelen eşya bir odaya konularak kapısı kilitlenir. Anahtar kız evi temsilcisine verilir. O da ertesi gün gelecek olan sericilere verilir.
Ertesi gün oğlan evi çeyiz sermeye gelecek kız evine verilecek yemeğin hazırlığı ile uğraşır. Oğlan evi sergi ile ilgilenmez. Ancak kendilkerinden bir yardım istenirse onu yaparlar. Tüm eşya uygun biçimde sergilenince odanın kapısı kilitlenir ve oğlan anasına verilir. Böylece çeyiz serme işi bitmiş olur.
Kaynak: Kilis?in Geçmişine Duyulan Özlem (Halil İban)
