Acıyorum?
Türk aydınının çelişkili ahvaline acıyorum.
Peşine takıldığı aydınların ve siyasetçilerin, acıdan acıya, yokluktan yokluğa, ölümden ölüme sürüklediği; nihayet evladını, vatanını, birliğini-dirliğini, varını-yoğunu, bağını-bahçesini, imanını-İslam?ını, kimliğini-medeniyetini ve hatta geleceğini sürekli kaybetmeye devam eden 70 milyonluk Türk milletine acıyorum.
Rahmet Peygamberinin ?Bir mü?min, bir delikten iki kere ısırılmaz? ikazına rağmen, Müslüman milletimizin bir delikten binlerce kez ısırılmasına acıyorum!
Yıllardan beri ?İslamcı aydın? diye geçinip gelenlerin, ?İslamcı siyasetçi? diye mangalda kül bırakmayanların, hayatlarının son kertelerinde Haçlı dünyasının emir erliğine düşmelerine acıyorum.
12 Eylül öncesinde ?İslam gelecek vahşet bitecek?, ?Ya laiksin, ya Müslüman!?, ?Laik devlet, yıkılacak elbet? slogan ve naralarıyla Anadolu?nun saf-dindar evlatlarını kendi öz kardeşlerinin üzerine kışkışlayan meydan mücahitleri vardı. Birçoğunun namazları bile yoktu; lakin radikallerdi. Orta halli, dar gelirli radikallerdi.
Şimdilerde liboş kesildiler. Parayı buldular, ama ölçülerini kaybettiler. Mücahitlikten müteahhitliğe geçtiler. Namazı-orucu, imanı-İslam?ı çoktan aştılar; ne oldum delisi olup şaştılar.
Hak ile batılı, hoca ile papazı, müslim ile gayr-ı müslimi ?kardeş? yaptılar. Tevhidi ile teslisi, haç ile hilali cem ettiler. Yüce Allah?ın ?âlemlere rahmet olarak gönderdiği Hz. Muhammed?in ?yegane rahmet peygamberi? olmasını insanlığın barışı ve selameti için yeterli ve konjonktüre uyumlu görmediler; İbrahim?de buluşuyorlar. Bu Haçlı vadisinde yine radikaller? Paralı liboş radikaller? İşgalcilerin emir kulu demokratlar!
Haçlı sopalarıyla, içte ve dıştaki cümle Müslümanlara, Amerika?nın Büyük Ortadoğu Projesi?nde deklare edilen İslam coğrafyasına ?demokrasi dersi? veriyorlar.
Şehitleri ?kelle?, Apo?yu da ?sayın? diye yad ediyorlar.
Anaların yüreklerinin dağlandığı, çiçeği burnunda gelinlerin şehit eşlerinin cenazelerine sarıldıkları, her gün üç-beş canın gittiği terör sürecini, ?mesele Kürt meselesidir? çıkışlarıyla kışkışlamakla kalmadılar; dağdakilerin ayaklarına kırmızı halı sererek şehrin içine çektiler. ?Bunlarla görüşen şerefsizdir? çıkışlarıyla millete keyif bağışlıyorlar. Lakin millet bir de ne görsün, meğer bebek katilleriyle ?alacakaranlık lobilerde? gırgır-şamata pazarlıklar yürütüyorlar, geyik yapıyorlar.
Açılım-saçılım söylemleriyle vatan evladını ?PKK giyotini?ne kaptırıyorlar.
Demokrasi havarisi edasıyla ?Haçlı giyotini?ne İslam ülkesi taşıyorlar, Müslüman kellesi taşıyorlar.
Anayasalarında ?devletin dini İslam?dır? diye kayıtlı ülkelerin idarecilerine, ?derhal laik olun, devletin dini İslam?dır ibaresini çıkartın, laikliğe sarılmazsanız başınıza ateş yağar, bombalar patlar? diye çağrıda bulunuyorlar.
Üzerinde Ezan-ı Muhammedî okunan İslam topraklarını ?işgalci-demokrat Haçlı orduları?na üs yapıyorlar, karargah yapıyorlar. Buralardan İslam coğrafyasının üzerine savaş uçaklarıyla on binlerce sorti yapılıp Müslümanlara Haçlı terbiyesi veriyorlar. Gökten yağdırılan bombalarla, evleri-barkları başlarına yıkılmak suretiyle, Ümmet-i Muhammed?e demokrasi terbiyesi veriyorlar, demokrat yapıyorlar.
Dün mu doğru idiler, bugün mu yanlıştalar, diye sormaya hacet yok? Dün de, bugün de Haçlı tiyatrosunu sahneliyorlar. Haçlı sahnesinde figüranlık yapıyorlar. Tiyatronun senaryosuna göre çıkış yapıyorlar, rol yapıyorlar. Dün de yanlıştaydılar, bugün de yanlıştalar!
Paradokstan paradoksa, bir batıldan başka bir batıla sürükleniyorlar.
Acıyorum? Bunları göremeyen millete acıyorum, bunları keşfedemeyen vatan evladına acıyorum.
Acımak yetmiyor? Her şeye rağmen ayıktırmamız, hep beraber ayıkmamız gerekiyor. Aksi halde böylesi bir gidişat hiç de hayırlı değildir.
Türk aydınının çelişkili ahvaline acıyorum.
Peşine takıldığı aydınların ve siyasetçilerin, acıdan acıya, yokluktan yokluğa, ölümden ölüme sürüklediği; nihayet evladını, vatanını, birliğini-dirliğini, varını-yoğunu, bağını-bahçesini, imanını-İslam?ını, kimliğini-medeniyetini ve hatta geleceğini sürekli kaybetmeye devam eden 70 milyonluk Türk milletine acıyorum.
Rahmet Peygamberinin ?Bir mü?min, bir delikten iki kere ısırılmaz? ikazına rağmen, Müslüman milletimizin bir delikten binlerce kez ısırılmasına acıyorum!
Yıllardan beri ?İslamcı aydın? diye geçinip gelenlerin, ?İslamcı siyasetçi? diye mangalda kül bırakmayanların, hayatlarının son kertelerinde Haçlı dünyasının emir erliğine düşmelerine acıyorum.
12 Eylül öncesinde ?İslam gelecek vahşet bitecek?, ?Ya laiksin, ya Müslüman!?, ?Laik devlet, yıkılacak elbet? slogan ve naralarıyla Anadolu?nun saf-dindar evlatlarını kendi öz kardeşlerinin üzerine kışkışlayan meydan mücahitleri vardı. Birçoğunun namazları bile yoktu; lakin radikallerdi. Orta halli, dar gelirli radikallerdi.
Şimdilerde liboş kesildiler. Parayı buldular, ama ölçülerini kaybettiler. Mücahitlikten müteahhitliğe geçtiler. Namazı-orucu, imanı-İslam?ı çoktan aştılar; ne oldum delisi olup şaştılar.
Hak ile batılı, hoca ile papazı, müslim ile gayr-ı müslimi ?kardeş? yaptılar. Tevhidi ile teslisi, haç ile hilali cem ettiler. Yüce Allah?ın ?âlemlere rahmet olarak gönderdiği Hz. Muhammed?in ?yegane rahmet peygamberi? olmasını insanlığın barışı ve selameti için yeterli ve konjonktüre uyumlu görmediler; İbrahim?de buluşuyorlar. Bu Haçlı vadisinde yine radikaller? Paralı liboş radikaller? İşgalcilerin emir kulu demokratlar!
Haçlı sopalarıyla, içte ve dıştaki cümle Müslümanlara, Amerika?nın Büyük Ortadoğu Projesi?nde deklare edilen İslam coğrafyasına ?demokrasi dersi? veriyorlar.
Şehitleri ?kelle?, Apo?yu da ?sayın? diye yad ediyorlar.
Anaların yüreklerinin dağlandığı, çiçeği burnunda gelinlerin şehit eşlerinin cenazelerine sarıldıkları, her gün üç-beş canın gittiği terör sürecini, ?mesele Kürt meselesidir? çıkışlarıyla kışkışlamakla kalmadılar; dağdakilerin ayaklarına kırmızı halı sererek şehrin içine çektiler. ?Bunlarla görüşen şerefsizdir? çıkışlarıyla millete keyif bağışlıyorlar. Lakin millet bir de ne görsün, meğer bebek katilleriyle ?alacakaranlık lobilerde? gırgır-şamata pazarlıklar yürütüyorlar, geyik yapıyorlar.
Açılım-saçılım söylemleriyle vatan evladını ?PKK giyotini?ne kaptırıyorlar.
Demokrasi havarisi edasıyla ?Haçlı giyotini?ne İslam ülkesi taşıyorlar, Müslüman kellesi taşıyorlar.
Anayasalarında ?devletin dini İslam?dır? diye kayıtlı ülkelerin idarecilerine, ?derhal laik olun, devletin dini İslam?dır ibaresini çıkartın, laikliğe sarılmazsanız başınıza ateş yağar, bombalar patlar? diye çağrıda bulunuyorlar.
Üzerinde Ezan-ı Muhammedî okunan İslam topraklarını ?işgalci-demokrat Haçlı orduları?na üs yapıyorlar, karargah yapıyorlar. Buralardan İslam coğrafyasının üzerine savaş uçaklarıyla on binlerce sorti yapılıp Müslümanlara Haçlı terbiyesi veriyorlar. Gökten yağdırılan bombalarla, evleri-barkları başlarına yıkılmak suretiyle, Ümmet-i Muhammed?e demokrasi terbiyesi veriyorlar, demokrat yapıyorlar.
Dün mu doğru idiler, bugün mu yanlıştalar, diye sormaya hacet yok? Dün de, bugün de Haçlı tiyatrosunu sahneliyorlar. Haçlı sahnesinde figüranlık yapıyorlar. Tiyatronun senaryosuna göre çıkış yapıyorlar, rol yapıyorlar. Dün de yanlıştaydılar, bugün de yanlıştalar!
Paradokstan paradoksa, bir batıldan başka bir batıla sürükleniyorlar.
Acıyorum? Bunları göremeyen millete acıyorum, bunları keşfedemeyen vatan evladına acıyorum.
Acımak yetmiyor? Her şeye rağmen ayıktırmamız, hep beraber ayıkmamız gerekiyor. Aksi halde böylesi bir gidişat hiç de hayırlı değildir.
