Müslüman olduğunu iddia edenler kendi dininin gereklerini öğrenmek zorundadır. Aksi takdirde kendini dindar zannettiği halde dinden çıkmış kâfir olarak bu dünyadan göçer gider farkında bile olamaz.
Dinde tekfir diye adlandırılan birini kâfirlikle suçlamak son zamanlarda moda oldu. Özellikle de hariciler, yobazlar, kendini hüküm veren konumuna koymaya çalışan saltanat kafalı cahiller, kendileri gibi düşünmeyen birilerini hemen dinsizlikle suçlamaya başladılar. Bazıları da açık ve örtülü ifadelerle soyu Ehl-i Beyt'e dayanan kâmil bir mümin olan Atatürk'e kâfir diyecek kadar alçalmaya başladılar. AKP'nin iktidarıyla birlikte bu iş o kadar ileri boyutlara taşındı ki neredeyse partilerine oy atmayan, liderlerini kabul etmeyenleri dinsizlikle suçlar oldular.
Dinin bu konudaki hükmü açıktır: "Herhangi bir kimse, din kardeşine 'Ey kâfir!' derse, bu tekfir sebebiyle ikisinden biri muhakkak küfre döner. Eğer o kimse dediği gibi ise ne ala. Aksi takdirde sözü kendi aleyhine döner." (Müslim, 1/319)
Bu konuda Diyanet İşleri Başkanlığının ilgili fetvasını aktararak konuya açıklık getirelim de kâfir olmayan birine kâfir diyerek kendi kâfir olmasın:
"Tekfir, Müslüman olduğu bilinen bir kimsenin kâfir olduğuna hükmetmektir. Kur'ân ve Hz. Peygamber (s.a.s.), bireylere Müslüman olduğu bilinen hiç kimseyi tekfir etme yetkisi vermemiştir. Nitekim âyet-i kerîmede "Ey iman edenler! Allah yolunda savaşa çıktığınız zaman iyi anlayıp dinleyin. Size selâm verene, dünya hayatının geçici menfaatine göz dikerek 'Sen mümin değilsin' demeyin…" (en-Nisâ, 4/94) buyrulmaktadır.
Ayrıca bir hadis-i şerifte Kelime-i Tevhid'i söyleyenlerin ve kıbleye yönelip namaz kılanların Müslüman kabul edileceği, Allah (c.c.) ve Resûlü'nün (s.a.s.) koruması altında olacağı ifade edilmektedir (Buhârî, Salât, 28 [391]). İslâm tarihinde tekfir söylemiyle ilk defa ortaya çıkan fırka, Hâricîlerdir. Nitekim bu grup, Hz. Ali (r.a.) başta olmak üzere pek çok sahâbîyi kâfir olmakla itham etmişlerdir (Eş'arî, el-İbâne, 2/337). Günümüzde de bazı kişi ve gruplar, kendilerine muhalif olarak gördükleri herkesi ve zümreyi tekfir eden bir tutuma sahiptirler.
Tekfir konusunda İslâm'ın temel yaklaşımı, kendisini Müslüman olarak tanımlayan bir kişiyi küfre nispet etmemektir. Nitekim Kur'ân ve sünneti anlama ve uygulama bakımından Hz. Peygamber (s.a.s.) ve sahabenin yolundan yürüyen, İslâm'ın ana bünyesi olan Ehl-i Sünnet'e göre Ehl-i Kıble tekfir edilemez. Bir kimseye Müslüman isminin verilmesi, onun Ehl-i Kıble oluşu ve Kelime-i Tevhid'i tasdik etmesiyle ilgilidir. Yani "Lâ ilâhe illallâh Muhammedün Resûlullah" düsturunu benimseyen ve dile getiren herkes mümindir. Bu kimse, dinin emir ve yasakları konusunda ihmalkâr davransa da İslâm dışında görülemez ve küfürle itham edilemez.
Tekfir meselesinde öncelikle dikkate alınması gereken esaslardan biri şudur: Bir fiil veya sözün "küfür" kapsamına girmesiyle, bu tür fiilleri işleyen veya sözleri söyleyen kimse hakkında "kâfir" hükmü verilmesi aynı şey değildir. Bu bağlamda bazı kaynaklarda yer alan "şu fiil/söz küfrü gerektirir" gibi ifadeler, belli bir şahsı nitelemek için değil, yapılan fiili vasfetmek ve bundan sakındırmak içindir. Dolayısıyla kişinin, dinin zorunlu olarak bilinen esaslarından birisini veya birkaçını inkâr ettiğini kendi irade ve rızasıyla açıkça beyan etmedikçe kâfir olduğuna hükmedilemez. Zira küfre götüren söz ya da davranışların bir kimsede hata ve cehalet gibi sebeplerle görülmesi, söz konusu kişiyi dinden çıkarmaz.
Tekfirle ilgili dikkat edilmesi gereken hususlardan birisi de tevil konusudur. Kur'ân ayetlerine getirilen yorum ve tevil, tüm eksikliklerden münezzeh olan Allah'tan başka bir ilâhın varlığını kabul etme, Allah'ın bazı insanların şahsına hulul ettiğine inanma, Hz. Muhammed'in (s.a.s.) peygamberliğini inkâr etme; katî delillerle sabit olan haramları helal sayma ya da şer'î yükümlülükleri kaldırma gibi dinin zorunlu olarak bilinen hüküm ve esaslarının dışına çıkmadığı veya bunları alay konusu etmediği sürece tekfir sebebi olarak görülemez. Bu itibarla İslâm âlimleri bu hususu, "tenzilin inkârı küfürdür, tevili değil" şeklinde bir ilke haline getirmişlerdir. Öte yandan tekfirin dinî ve hukuki pek çok ciddi sonuçları olduğundan dolayı bu konuda hüküm vermek bireylerin yetki ve sorumluluğuna bırakılmamıştır. (Din İşleri Yüksek Kurulu / 14.09.2022 - No: 53)
