İnsanın hayatındaki en çetin imtihan, çoğu zaman dışarıdan gelen zorluklar değil; kendi iç dünyasında verdiği mücadeledir. Nefis, insanı en zayıf anından yakalayan, onu arzularının peşinde sürüklemeye çalışan bir yapıya sahiptir. Tarih boyunca bütün bilge insanların üzerinde durduğu mesele de bu olmuştur: Kişinin kendisiyle olan savaşı, dünyadaki tüm savaşlardan daha büyüktür.
Bu mücadele, uzun soluklu bir mücadele olup son nefese kadar sürecek çetin bir mücadeledir. Onun içindir ki Âlemlere Rahmet Hazreti Muhammed (s.a.a.) Tebük seferinden dönerken şehrin girişinde ümmetine şu mesajı vermiştir:
"Ey ashabım, küçük savaştan büyük savaşa dönüyoruz."
Ashap sorar;
"Ya Resûlullah, bundan daha çetin bir savaş var mı ki?"
Resûlullah efendimiz cevaben;
"Evet, bundan daha çetin, nefsinizle yapacağınız cihattır" cevabını vermiştir.
"Arapça 'da "güç ve gayret sarf etmek, bir işi başarmak için elinden gelen bütün imkânları kullanmak" manasındaki cehd kökünden türeyen cihad, İslâmî literatürde "dinî emirleri öğrenip ona göre yaşamak ve başkalarına öğretmek, iyiliği emredip kötülükten sakındırmaya çalışmak, İslâm'ı tebliğ, nefse ve dış düşmanlara karşı mücadele vermek" şeklindeki genel ve kapsamlı anlamı yanında fıkıh terimi olarak daha çok Müslüman olmayanlarla savaş, tasavvufta ise nefs-i emmâreyi yenme çabası için kullanılmıştır" (Diyanet İslam Ansiklopedisi/ Cihat)
Günlük koşuşturmalarımızda çoğu zaman dış düşmanlar arar, sorumluluğu başkalarına yükleriz. Oysa insanın en büyük yanılgısı, asıl mücadele alanını ihmal etmesidir. Nefsini terbiye eden huzura kavuşur; nefsinin peşinden sürüklenen ise ömrü boyunca bitmeyen bir arayışın içinde kalır.
Kaleme aldığımız şiirin mısralarında dile gelen bu gerçeklik, hepimiz için bir uyarıdır: "Kim nefsine uymuş da huzur bulmuş göster…"
Nefsin oyunlarına karşı uyanık olmak; sadece ibadetle değil, ahlakla, farkındalıkla ve samimiyetle mümkündür. Kibir, öfke, benlik davası ve hırs gibi duyguların arkasında çoğu zaman nefsin gizli tuzakları vardır. Bu tuzakları fark etmek ve kendi özümüze dönmek, insanı hem olgunlaştırır hem de özgürleştirir.
Şiirde dile getirmeye çalıştığımız nefisle kavga aslında her bireyin içinde yaşadığı bir yolculuktur. Bu yolculuk bazen sancılı olur, bazen de bir uyanışa kapı aralar. Nefsini tanıyan, benliğini aşan ve hakikate yönelen kişi ise, sonunda gerçek huzurun kapısını aralar. Çünkü iç dünyasını fetheden insan için dış dünyanın hiçbir fırtınası yıkıcı olamaz.
Aşağıdaki şiir, işte bu derin mücadelenin, bu ruh yolculuğunun ve nefis terbiyesinin mısralara dökülmüş halidir.
Siz değerli dostlarıma nefisle mücadelenin zorluğuna dikkat çekmek için birkaç mısralık bir şiir yazdık. Umarız beğenirsiniz.
NEFSİMLE KAVGAM
Nefsin daima seni oyuncak etmek ister
Nefsinin oyununu bozana selam olsun
Kim nefsine uymuş da huzur bulmuş göster
Nefsinin oyununu bozana selam olsun
Nefsindeki cezbeler önünde bir tuzaktır
Hakka aşık olmayan hakikatten uzaktır
Günahtan arınanın alnı sürekli aktır
Nefsini tanıyıp da kızana selam olsun
Sevdasını nefsine daim tercih edenler
Doğruluğun peşinden hiç durmadan gidenler
Huzur bulur her zaman hem ruhlar hem bedenler
Aşkını satır satır yazana selam olsun
Nazari'yem nefsimin elinden bizar oldum
Kendime düşman olan "benlikmiş" onu buldum
Benliğimi yenince Hakkın aşkıyla doldum
Derdini türkü yapan ozana selam olsun.
