KUMAR ( 1. Bölüm)
Aysel Masmanacı Beşoğlu

Aysel Masmanacı Beşoğlu

KUMAR ( 1. Bölüm)

14 Ocak 2021 - 01:20

Gaziantep - Nizip      ilçesinin bir dere köyünde öğretmenliğimin ilk yılıydı. Köy  ;  Fırat Nehri ‘ nin bir kolu olan   dere  boyunca  uzanan çınar ve kavak ağaçları  arasındaki tek ve iki katlı beton ve ara ara kerpiçten yapılı  dibi dibine  sıralanmış evleriyle  , yemyeşil sevimli  bir köydü.

Asfalt  yoldan oldukça çukurda olan  köyün ,  bir tepesine  okul ve lojman inşa edilmiş, diğer tepesinde fıstıklık ve zeytinlik bahçeleri vardı. Köyün içine inmek için  erezyon ve sele önlem olarak teraslandırılmış  basamaklardan inip çıkmak gerekiyordu. Okulun lojmanında okul Müdürü ve ailesi kalıyordu.  Köy evleri okula uzak olduğundan  İlçe Millieğitim Müdürü okulun içinde harita odası olarak kullanılan bir odayı  bana tahsis etmişti.  İçinde birde  ancak On metrekarelik olan küçük erzak odasını  da mutfak olarak tanzim etmiştik. Annemle küçük ama şirin evceğimize yerleşmiştik .

Ben , 1. , 2. ve 3. sınıfları Müdür 4. ve 5. sınıfları okutuyordu.

Bir Pazartesi sabahıydı. Okul bahçesinde İstiklâl Marş ‘ ımızı ve  Ant’ ımızı okuttuktan sonra öğrencilerimi sınıfa aldım. Yoklama esnasında bardaktan boşanırcasına sağanak bir yağmur başladı. Her sınıftan en az dört , beş öğrencim yoktu.  Haftanın ilk günü devamsızlığın nedeni , annelerinin yaptıkları yoğurt ve peynirlerin yanı sıra taze yumurta ve inek sütlerini anneleriyle birlikte Nizip ‘ de köy pazarında satmak için gitmeleriydi. Genelde erkek öğrencilerim Pazartesi günleri devamsızlık yaparlardı.

Emine o gün de okula gelmemişti.   Yoklama defterini kontrol ettiğimde o ay  Emine ‘ nin  bir hafta devamsızlık yaptığını farkettim ve çok yakın komşusu olan  Müslüm ‘ e :

- Müslüm Emine neden okula gelmiyor yavrum biliyor musun ?  Müslüm başını yere eğdi bana cevap vermedi.

Elimdeki kalemi masaya bırakarak oturduğu sıranın yanına yaklaştım.

- Müslüm , sana bir soru sordum neden cevap vermiyorsun çocuğum ?

“ - Öğretmenim Emine evde kardeşlerine bakıyor. “

- Annesi nerede peki ?

- Annesi gitti Öğretmenim.

- Nereye gitti çocuğum ?

- Babasının evine !

Başka arkadaşlarının dikkatini çekmesin diye soru sormaktan vazgeçerek :

- Tamam yavrum. Dersten sonra çıkışta seninle biraz konuşalım olur mu ?

- Tamam öğretmenim dedi ve yerine oturdu . 

Okul paydasından sonra  Müslüm ‘le birlikte Eminelerin evinin önündeydik. Eve gelinceye kadar da bir hayli ıslanmıştık. Müslüm ‘ e teşekkür ederek evine gitmesini söyledim. Kapıyı çaldım, Emine karşımdaydı.Elinde biberon , saçı başı dağınık , gözleri sanırım uykusuzluktan şiş , üstü başı perişan haldeydi.  İçeriden  avaz avaz bağıran bir çocuk ve ağlayan bir bebek sesi geliyordu. 

Beni karşısında görünce çok şaşırmıştı.

- Emine ‘cim  nedir bu halin ! Annen nerede ?

Ağlamaklı bir bakışla yüzüme baktı ve başını yere eğdi. Elimle hafifçe çenesini kaldırdım , gözlerine baktım. Gözleri ağlamaktan kan çanağı gibiydi. Ağlayan bebeğin yanına koştu, onu kucağına aldı. Çizmelerimi çıkartarak eşiklikten odaya girdim. Oda buz gibiydi.  Soba yanmıyordu.  Sanırım Yakmaya çalışmış , becerememişti. Sobanın etrafına odun parçacıkları ve bağ çubukları saçılmış, yarı yanmış kağıt parçacıkları   birikmişti. Soğuktan ve açlıktan ağlayan kardeşleri  O ‘ nun paniklemesene neden olmuş,  dokuz yaşındaki bir kız çocuğunun annelik görevini üstlenmesinin  ona çok ağır geldiği gün gibi aşikârdı.

Bir eliyle biberonu   bir buçuk yaşında olduğunu tahmin ettiğim bebeğin ağzına tıkarken, eteğinden sürekli çekiştiren dört yaşlarında diğer erkek kardeşi !  Bu manzara karşısında beynimden vurulmuşa döndüm. O arada açık olan kapıdan ilk defa gördüğüm bir kadın girdi. Elinde buharları çıkan bir büyük bakır tasta çorba vardı. Bir elinde de bir deste yufka köy ekmeği. Elindekileri küçük bir masanın üstüne bırakarak :

“ - Hoşgeldin  hocam ! “ Dedi .

Yere eğilmiş odun parçalarını toplamaya çalışıyordum. Bir an önce sobayı yakma çabası içindeydim .

- Aman hocam ! Estağfirullah ! Siz zahmet etmeyin, şöyle oturun ! Diyerek yer minderini gösterdi. Sobanın etrafındaki kurumuş  asma dalların tutuşturmak için sobaya doldurdu. Yerdeki kağıtları kibritle yakarak sobaya attı. Biraz sonra  sobadan  çıtırtılar gelmeye başladı. Odaya tatlı bir sıcaklık yayıldı. Ben de hâlâ Emine ‘ nin eteğini çekiştiren kardeşini mindere oturttum , çorbadan kaşık kaşık ağzına koymaya çalıştım. Çocuk beni yadırgadığı İçin önce ağzını açmadı. Daha sonra çantamdan çıkartıp gösterdiğim çikolatayı görünce:

- Bak Ahmet, eğer çorbanı içersen, sana bu çikolatayı vereceğim anlaştık mı? Ama önce çorba , sonra çikolata tamam mı ? 

Ahmet ‘ in karnı doyunca ve çikolatayı da yiyince keyfi yerine geldi. Sobanın yanına kedi gibi pustu, bir süre sonra oracıkta uyudu. Sıcak sobanın yanında mamasını yiyen bebek de  Emine ‘ nin kucağında uyudu kaldı.  Gittim mutfaktan bir çorba kasesine çorba doldurdum, biraz da köy ekmeği bir tepsiye koyarak Emine ‘ ye oturup yemesini söyledim. Benim yanımda yemek yemeye biraz utandı . Yemezse kalkıp gideceğimi söyledim.

Komşuları islim Bacı geldi yanıma oturdu.

- Nedir bu hal İslim Bacı ? Bu çocukların anneleri nerede ?

- Valla hocam Hatça ‘ yı  dün evveli gün ( önceki gün )  iki kardaşı çekti zornan  apardılar.

- Nasıl yani ? Nereye götürdüler ?

- Babasının evine !

- Nasıl yaaa ... ? Bu üç küçük çocuğu nasıl bırakır gider ?

- Gendi getmedi ki  hocam ! Kardaşları çeke çeke arabaya bindirip götürdüler .

- Allah, Allah ! Olur şey değil !

- He valla ! Bu herif adam olanaca  bu kapıya adım atmayacak ! Aha gendi, aha uşakları.. . Ne halı varsa görsün! Deyi küfürü basa basa Hatça ‘ yı götürdüler.  Çocuklarımı atıp gedemem!!! Deyi Kadıncağızın feryadı köyü iniletti... Gözünün yaşına bakmadan apardılar. ( götürdüler )

- Peki bu çocukların babaları nerede ?

- Allah  babalarının boyu  bosu devrilsin ! Aha kahvede humar oyney  !

- Kumar mı oynuyor ? E.. bu çocukları nasıl bu halde bırakıyor  ? Hiç vicdanı, merhameti yok  mu  bu adamın ?  (Devam edecek)

AYSEL MASMANACI BEŞOĞLU

Eğitimci şair ve yazar

Bu yazı 278 defa okunmuştur .

YORUMLAR

  • 0 Yorum
Henüz Yorum Eklenmemiştir.İlk yorum yapan siz olun..

Son Yazılar