Zaman…
Unutanlar için uzaklaştırır.
Hakikat için ise yaklaştırır.
Aradan geçen yıllar, bazı isimleri siler.
Bazı fikirleri unutturur.
Ama bazı hakikatler vardır ki, zaman onları örtmez; açar.
İşte o yüzden bugün şunu daha net görüyoruz:
Yıllar geçtikçe,
onun görkemi daha bariz, daha belirgin hale geliyor.
Bir zamanlar sadece dikkatle dinleyenlerin fark ettiği sözler,
bugün hayatın tam ortasında kendini ispat ediyor.
Dün bir uyarıydı…
Bugün bir gerçek.
Dün bir fikir gibi duruyordu…
Bugün bir zaruret haline geldi.
Her geçen yıl,
her yaşanan kriz,
her sarsılan denge,
onun söylediklerini biraz daha görünür kılıyor.
Zaman ilerledikçe unutulmadı…
aksine, daha çok hatırlandı.
Çünkü hakikat,
gecikse de kaybolmaz.
14 Nisan…
Bir tarih değil sadece.
Bir hakikatin daha görünür olduğu gün.
Prof. Dr. Haydar Baş hocamız Hakk’a yürüdü.
Ama onun anlattığı hakikatler yürümeye devam ediyor.
Çünkü o, sadece yaşamadı.
Anlattı.
Uyardı.
Ve en önemlisi, hakikati tarif etti.
Hocamızın en çok üzerinde durduğu meselelerden biri şuydu:
İnsan, ölümü anlamadan hayatı anlayamaz.
Ölüm…
Bugün çoğu insan için bir korku, bir bilinmezlik, bir kopuş.
Ama hocamız meseleyi böyle koymazdı.
Derdi ki:
Ölüm bir son değildir.
Bir geçiştir.
Bir yok oluş değil,
bir kavuşmadır.
“İnna lillahi ve inna ileyhi raciun…”
Allah’tan geldik.
Yine O’na döneceğiz.
Hocamız bu hakikati sadece bir ayet olarak değil, bir hayat perspektifi olarak anlatırdı.
İnsan dediğimiz varlık nedir?
Bir beden mi?
Bir et yığını mı?
Hayır.
Bir cevher vardır.
Bir ruh…
O ruh, bu çamur kalıbın içinde emanettir.
Ve bir gün o emaneti teslim etmek üzere yola çıkacaktır.
Bir anda “öldü” diyoruz.
Peki giden ne?
İşte o cevher…
İşte o hakiki varlık…
Ve o, geldiği yere dönmek ister.
Hocamızın ifadesi nettir:
Dünya bir imtihandır.
Hayat bu imtihanın süresidir.
İnsan akıl baliğ olduğu andan itibaren bu imtihan başlar.
Ve biter…
Ne zaman?
Hz. Azrail geldiğinde.
“Emr-i hak vaki oldu, yola çıkıyoruz” dediği anda.
İşte o an, artık geri dönüş yoktur.
Perdeler kalkar.
Hakikat görünür.
Ama artık imtihan bitmiştir.
Bu yüzden hocamız sürekli şu uyarıyı yapardı:
Ölüm gelmeden hazırlan.
Çünkü ölüm anındaki tevbe kabul edilmez.
Çünkü artık görerek inanma başlamıştır.
Asıl kıymetli olan, görmeden inanmak…
imtihan devam ederken yönelmektir.
Hocamızın çok çarpıcı bir tespiti vardır:
İnsan dünyada kendi iradesiyle nefsini terk etmezse,
ölüm anında o kalıp onu terk eder.
İşte bu yüzden tasavvufun o büyük hakikati:
“Ölmeden evvel ölünüz.”
Yani…
Daha bu dünyadayken:
Benliğini bırak.
Nefsini terbiye et.
Hakikate yönel.
“Ben yokum Ya Rabbi, Sen varsın” diyebildiğin noktaya gel.
Bu noktaya gelen insan için ölüm nedir?
Korku değildir.
Bir son değildir.
Hocamızın ifadesiyle:
Ölüm güzel şey…
Çünkü o insan için ölüm,
hasretin bitişidir.
Vuslattır.
Peki insan neden ölümden korkar?
Hocamız bunu da açıkça ortaya koyar:
Sebep, dünya sevgisidir.
Sebep, hesap bilincinin zayıflamasıdır.
İnsan dünyaya tutundukça,
ölümden korkar.
Ama hesap bilinci güçlendikçe,
ölüm anlam kazanır.
Bugün geldiğimiz noktada şunu daha açık görüyoruz:
Sadece bireysel hayatımızda değil…
sosyal, siyasi, ekonomik ve güvenlik alanlarında da
hocamızın tespitlerini yaşıyoruz.
Küresel sistemin çöküş işaretleri…
ekonomik bağımlılık zincirleri…
enerji ve para üzerinden kurulan tahakküm…
devletlerin güvenlik zafiyetleri…
Bunların hiçbiri sürpriz değil.
Hocamız bunları yıllar önce söyledi.
Bu düzenin sürdürülemez olduğunu ifade etti.
Adaletsiz bir sistemin çökeceğini açıkça ortaya koydu.
Bugün yaşanan her gelişme,
o tespitlerin birer teyidi haline gelmiş durumda.
Ve artık şu gerçek daha net:
Onun gösterdiği yol,
sadece bir fikir değil;
bir çıkış yoludur.
Bir tercih değil;
bir zarurettir.
Çünkü onun ortaya koyduğu anlayış,
insanı merkeze alır.
adaleti esas alır.
devleti, milleti ve ekonomiyi bir bütün olarak değerlendirir.
Bu yüzden bugün yaşanan krizler karşısında
çözüm arayan herkes,
dönüp aynı noktaya gelmektedir:
Hocamızın işaret ettiği istikamete.
Hocamız sadece anlatmadı.
Yaşadı.
Ölümü korkulacak bir son olarak değil,
hazırlanılması gereken bir kavuşma olarak öğretti.
Ve en yüce mertebeyi de tarif etti:
Şehadet…
İmam Hüseyin’in Kerbela’da
ölümü bile bile yürüdüğü yol…
Bu, sıradan bir ölüm değildir.
Hakikat uğruna verilen bir ömürdür.
Bugün 14 Nisan’da yapılması gereken nedir?
Hatırlamak mı?
Evet.
Ama yetmez.
Sevmek mi?
Evet.
Ama eksik.
Asıl mesele şudur:
Anlamak…
ve yaşamak.
Hocamızı anmak,
onun fikirlerini anlamaktır.
Onu anlamak,
onun gösterdiği yoldan yürümektir.
Onun yaşadığını hissetmek ise
o idealleri hayata taşımaktır.
Çünkü mesele şudur:
Ölüm bir son değilse…
hayat bir hazırlıksa…
o halde sorulacak tek soru vardır:
Hazır mıyız?
14 Nisan…
Bir veda günü değil.
Bir hatırlatma:
Ölüm var.
Hesap var.
Dönüş var.
Ve bir yol var…
Hocamız o yolu gösterdi.
Bugün ise o yolun,
sadece bir hatıra değil,
bu milletin kurtuluşunun ana ekseni olduğu
her geçen gün daha açık görülüyor.
Şimdi mesele,
o yolda yürüyebilmek
