Konya denince insanın hatırına önce mana gelir.
Sonra irfan…
Sonra Mevlâna gelir, Şems gelir.
Ve benim hatırıma bir isim daha gelir: Hasan Öztürk.
Hasan abi…
Yıllardan beri tanıdığım bir isim. Konya denildi mi onun adı zihnimde belirir. Sanayici… İmal ettiği oto sanayi mamullerini ihraç eden bir iş insanı. Ama ben onu servetiyle değil; sevdasıyla tanıdım.
Doğrusunu isterseniz ilk ne zaman tanıdım, kesin tarih veremiyorum. 1985 yılında Filistin’i anma gecesinde Haydar Hocamızı tanıma fırsatı bulmuştum. Hasan abi de evladının eğitimi vesilesiyle o yıllarda Konya’da bulunan Haydar Baş Hoca’nın okullarında tanımıştı. Bu tanışıklık bir gönül bağına dönüşmüş, ömrünün istikameti o günden sonra belli olmuştu.
O çalışmanın her yerindeydi.
İcmal mi dağıtılacak, Yeni Mesaj mı ulaştırılacak…
Bir bakarsınız eline gazetesini, dergisini almış cadde cadde bizzat kendisi dağıtıyor.
Vatan için, millet için yapılacak bir iş mi var?
Ayağa kalkan ilk kişidir.
Bayrağı eline alan en öndedir.
Siyaseten Konya’da uzun yıllar BTP İl Başkanlığı yaptı. Haydar Hoca zamanında da, Hüseyin Baş döneminde de… O hep bayrak elinde en önde koştu. Yorulduğunu görmedik. Geri durduğunu görmedik.
En son Ankara’da yapılan BTP İl Başkanları toplantısına katılmıştı.
O her toplantıda vardır.
Hasta olması ya da sağlıklı olması sonucu değiştirmez.
Davet edilen, olması gereken her yerde mutlaka bulunur.
Ankara ziyaretlerinin değişmeyen bir rutini de Anıtkabir ziyaretidir. Bu son ziyaretinde de teşkilat arkadaşlarıyla birlikte Ata’nın huzurundaydı. O ziyarette çekilen bir fotoğraf var… Çok şey anlatıyor.
Duruşunda askeri bir disiplin…
Yüzünde derin bir sevgi ve saygı…
Adeta “hazır ol” vaziyetinde çekilmiş o fotoğraf, Ata ile arasındaki gönül ve fikir bağını en güzel şekilde ortaya koyuyor.
Çünkü onun davası sadece bir siyasi çizgi değil; bir inanç ve karakter meselesiydi.
Hasan başkan davası için her türlü mücadelede en öndeydi.
Onun kırmızı çizgileri nettir:
Allah için sevmek, Allah için buğz etmek.
Gördüğü yanlışı eliyle düzeltmek onun şiarıdır.
Doğru bildiğini söylemekten çekinmez.
Gözünü daldan budaktan esirgemeyen bir şahsiyettir.
Ama aynı zamanda son derece cömerttir.
Misafirini en iyi şekilde ağırlar. En güzel sofrayı kurar.
Cebinde para vardır ya da yoktur…
Borcu vardır ya da yoktur…
O hep ikram ehlidir.
Cenazesinde dikkatimi çeken bir manzara vardı:
Çok sayıda genç insan…
Türkiye’nin farklı şehirlerinden gelen meslek sahibi gençler… Onlara sordum: “Hasan Başkanı nasıl bilirsiniz?”
Birçoğu aynı kelimeyi kullandı:
“Baba.”
Öğrencilik yıllarında onlara babalık yaptığını anlattılar. Altlarına yatak, üstlerine yorgan olduğunu… Maddi manevi destek verdiğini… Sahip çıktığını… Yol gösterdiğini…
Demek ki insanın gerçek serveti yetiştirdiği gönüllermiş.
Bir sabah ansızın Hakk’a yürüdüğünü öğrendim.
Gecenin ilk vakitlerinde evinde yalnız…
Masasında Kur’an-ı Kerim ve dua kitabı açık…
Onları okurken geçirdiği kalp kriziyle sandalyesinde dünyaya veda ediyor.
Ne güzel bir veda…
Sözle değil, hâlle yapılan bir veda…
Dualarla cenazesini yıkadık.
Türkiye’nin dört bir yanından gelen dostları tarafından uğurlandı.
Ne kadar da sevilirmiş…
Evet…
Bu dünyaya bir Hasan Öztürk geldi ve gitti.
Ama nam bıraktı.
İz bıraktı.
Gönüllerde yer bıraktı.
Konya denince insanların hatırına Mevlâna gelir, Şems gelir.
Benim hatırıma ise bir de Hasan Öztürk gelir.
Çünkü bazı insanlar vardır;
Bir şehirle özdeşleşirler.
Sessiz yaşarlar ama derin iz bırakırlar.
Ve giderken arkalarında sadece hatıra değil,
Bir duruş, bir sadakat ve bir dava ahlakı bırakırlar.
